Music of the Week - Miike Snow

Kilka dni temu doszłam do wniosku, że warto poszukać innej muzyki niż ta, której zazwyczaj słucham. Przeraziłam się trochę, kiedy przejrzałam zawartość mojej biblioteki muzycznej i zauważyłam że w większości skupia się na tych samych gatunkach muzycznych. Więc w skrócie, wszystkie te wydarzenia doprowadziły mnie do znalezienia "Miike Snow".
Ich (nie do końca) debiutancki album został wydany w 2009 roku. Miike Snow jest 3 osobowym zespołem, dwoje z nich jest Szwedzkimi producentami odpowiedzialni za muzykę takich wokalistek jak Madonna, Kylie Minogue, Britney Spears i wielu innych.
Wszystko brzmi świetnie prawda? I wszystko też wskazuje na to, że mając tak duże doświadczenie i ogromną wiedzę ułatwi zadanie stworzenia czegoś ciekawego i nowego. Ale to się niestety nie stało. Nie zrozumcie mnie źle, nie mówię że płyta była porażką. Bity są na prawdę z górnej półki, wokal jest zaskakująco dobry a linie melodyczne miłe dla każdego ucha. Ale w wyprodukowanej przez nich muzyce da się usłyszeć Madonne (electro dźwięki i bity w "Silvia", "A Horse is Not a Home"?) czy Britney ("Plastic Jungle"?). I obawiam się, że o ile Miike Snow jest świetnym rozwiązaniem kiedy jesteśmy w potrzebie czegoś łatwego dla ucha, albo kiedy składamy play listę na wakacyjną imprezę to jest to wszystko co płyta ma nam do zaoferowania.
Bardzo przyjemna ale bez polotu.

Picture Courtesy of: La.Ga.Sta.com
A couple of days ago I figured that I'm in a mood for a bit different kind of music than I normally tend to go for. And I got pretty horrified after looking at my music library and realizing that it focuses around pretty much the same genres. So long story short - all those events led me to finding "Miike Snow".
Their (not-so) debut album was released in 2009. Miike Snow is a band of 3 members, 2 of them are Swedish music producers, that are responsible for music of such singers as Madonna, Kylie Minogue, Britney Spears and various others.
It all sounds exciting right? And it all indicates that having great experience and knowledge simplifies the task of coming up with new ideas. And that the band would actually give us something excitingly different. But it didn't happen. Don't get me wrong, I'm not saying that the CD was a disaster. Bits are really high-end, the vocals are impressively good, and the melodic lines are pleasant for every ear. But in the music they produced we can clearly hear Madonna (electro sounds and bits in "Sylvia", "A Horse is Not a Home"?) or Britney ("Plastic Jungle"?). And I'm afraid that as long Miike Snow is great to listen to while in need of something easy on the ear or while putting together a play list for the party, this is all that we can get from this CD.
Very pleasant but not breathtaking.

Music of the Week - Portugal. The Man

Ostatnio było o kraju, teraz też Portugal ale w muzycznej wersji. Tak żeby dobrze zacząć weekend i wrócić do muzycznych, pierwotnych klimatów bloga.

Pamiętam ze pierwszy raz natknęłam się na płytę tego zespołu przez przypadek, kiedy szukając informacji o Portugalii kliknęłam na stronę o nich. Zaczęłam słuchać i takim sposobem, jestem z zespołem przy kolejnej (dla mnie już trzeciej, choć w rzeczywistości to ich siódma) płycie - In the Mountain In the Cloud.

Wpisując w Google Portugal. The Man dowiadujemy się, że to Psychedelic Rock, choć ja wolę raczej określać ich styl mianem progresywnego rocka. Może przez dość wyraźną mieszankę echa dźwięków bliżej nieokreślonego pochodzenia, wydedukowano teorię o psychodeliczności ich muzyki. Mnie jednak bardzo odpowiadają pobrzmiewające w tle trudne do sklasyfikowania dźwięki. Przyjemnie brzmiących, głębokich i ciepłych tonów gitar też tam nie brakuje. A pojawiające się po drodze dźwięki instrumentów smyczkowych i klawiszowych, w połączeniu z wysokim głosem wokalisty są dla mnie wisienką na tym muzycznym torcie.
Jednak nikomu chyba nie udaje się w stu procentach uniknąć popadania w pewien schemat i popełniania błędów. U Portugal. The Man problem polega na tym, że włączając kolejną płytę ciężko czasem powiedzieć który to krążek. Bo niestety, choć wszystkie są równie przyjemne w odbiorze to jednak niewiele się od siebie różnią. Ale może warto spojrzeć na to w pozytywny sposób? Może lepiej, żeby było przyjemnie i tak samo niż inaczej ale dużo gorzej?

A więc udanego weekendu!

Last time the country, this time Portugal as well, but musically. Simply to kick the weekend off nicely and go back to the musical roots of the blog.

I remember that the first time when I stumbled upon their CD was accidental and I did it while researching Portugal. I started listening to their CD and this way here I am, together with the band when they premiere their new (for me it's third, for them seventh) CD - In the Mountain In the Cloud.

When you google Portugal. The Man you can find out that their music is Psychedelic Rock. However I like calling their musical style progressive rock much more. Maybe the theory about their psychedelicness was based upon countless number of mixed sounds of a closer unknown origin. But I need to admit to be the one who enjoys those unrecognisable sounds. Pleasant, deep and warm guitar tones are not to be missed on that CD as well. And the sounds of stringed instruments and pianos, in connection with high vocal of the singer are icing on this musical cake.
However, I'm afraid that there is no one who could be flawless and don't jump into some pattern. The case of Portugal. The Man is that when you turn on a CD, you can't really say which one is it. Because unfortunately, as long as all of them are very nice in reception, they aren't much different. But maybe I should see it as an advantage? Maybe it's better to have it nice and same instead of having it different and unbearable?

Have a lovely weekend folks!

Music of the Week

Dawno nie miałam okazji wysłuchać nowej płyty, która spodobałaby mi się tak, jak ta. No dobrze, nowa to ona nie jest bo wydano ją w 2008 roku jednak ja wcześniej nie miałam okazji jej wysłuchać. Mowa tu o "Friendly Fires" zespołu o tej samej nazwie. I czemu nie dziwi mnie tu fakt, że Panowie są Brytyjczykami?
Po ten krążek sięgnęłam ze względu na niedawną premierę ich nowej, dość szeroko rozreklamowanej płyty "Pala". Chciałam jej wysłuchać mając już w głowie to, co zrobili wcześniej i wydaje mi się, że poprzeczkę ustawili sobie dość wysoko.

Na "Friendly Fires" można znaleźć bardzo dobrze wyważoną mieszankę wszystkiego, czyli coś co lubię najbardziej. Moimi faworytami płyty są "In the Hospital", "Paris", "Strobe" i "Lovesick". Ta ostatnia piosenka na początku wydawała mi się niesamowicie denerwującą, chyba przez tą boysband'ową barwę głosu wokalisty ale po czasie stwierdziłam, że właśnie to dodaje jej uroku.

Dla mnie najsłabszymi piosenkami płyty są "Photobooth" i "Ex Lover". Wydaje mi się, że gdyby zostały umieszczone z kilkoma piosenkami przerwy między sobą byłyby znośne, jednak do złudzenia podobny i praktycznie usypiający bit wybijający rytm piosenek w pewnym momencie staje się nie do zniesienia. Kiedy ich słuchałam na myśl przyszedł mi Timbaland (a to zdecydowanie nie jest pochwała) ze swoimi dziwnymi rytmami, które jakimś cudem podbijały serca milionów. Mimo wszystko, różne dźwięki elektroniczne serwowane nam w czasie obydwu kawałków w pewien sposób ratują je przed całkowitą klęską.

Chciałabym też, żebyście podzielili się ze mną swoimi opiniami, lub po prostu odezwali się i zostawili po sobie ślad na tym blogu:) Bo co jakiś czas spoglądam na licznik odwiedzin i widzę, że tam jesteście, jednak dziwne to uczucie, pisać tak w przestrzeń i nie dostawać odzewu!

I haven't had an opportunity to listen to a new CD that I would like that much as this one for a long time. Well, ok maybe it's not new because it was released in 2008, but I didn't get a chance to hear it earlier. And the CD that I'm talking about is "Friendly Fires" by the band with the same name. And why am I not surprised by the fact that the gentlemen are British?
I turned on this LP because of the recent and quite widely advertised premiere of band's latest CD "Pala". I wanted to give it a first listen having in my head what the band did on their previous long play. And I think that they set the level quite high.

There is a mixture of everything on "Friendly Fires" so in other words something I like most. My favourites are "In the Hospital", "Paris", "Strobe" and "Lovesick". The last song seemed to me to be extremely annoying at first, probably because of the very boys band alike sound of the vocalists' voice. But after a while I realized that it's a thing that makes the song interesting.

For me, the weakest pieces of the CD are "Photobooth" and "Ex Lover". I think that if they were put separately, with a couple of songs of break between them they would be bearable. Unfortunately illusively similar and sleepy bit striking the rhythm of the song at some point becomes unbearable. Those songs reminded me of Timbaland (and this definitely isn't a praise) with his weird rhythms that somehow were able to win hearts of millions of listeners. Despite that, various electronic sounds that are served to us throughout both songs somehow manage to save both pieces from a complete failure.

I would also love You, to share your opinions with me, or just write a comment and leave a sign that you stopped by:) Because I look at the number of visits every once in a while and I can see that you are there, however it's really weird to write almost into the space and never hear back!

Music of the Week

Na ten tydzień wybrałam "Wolfgang Amadeus Phoenix" francuskiego zespołu... Phoenix;) Płyta wydana była wiosną 2009, dlatego chyba już zawsze będzie kojarzyć mi się z tą porą roku i przygotowywaniem do egzaminu na prawo jazdy. Uwielbiam jej słuchać kiedy gdzieś idę, bo jest idealnie dynamiczna i wiosennie pozytywna.
Bardzo lubię muzykę, w której oprócz typowych dla różnych gatunków rocka gitar można usłyszeć też coś więcej. I ta płyta do tego stylu właśnie się zalicza. Mieszanka electro dźwięków, gitar i perkusji w połączeniu z oryginalnym głosem wokalisty i ciekawie napisanymi piosenkami daje świetny efekt przyjemnej w odbiorze, ale jednocześnie niebanalnej płyty. Co prawda nie wszystkie piosenki są udane, aby przez kilka z nich przebrnąć trzeba cierpliwości i kilku głębokich wdechów("Fences", "Countdown"). Jednak są też takie, które (przynajmniej dla mnie) ratują całość ("Lisztomania", "1901", "Love Like A Sunset", "Armistice"). Płyta bardzo dobrze nadaje się na te chwile, kiedy w końcu można zrzucić zimowe kurtki, założyć okulary przeciwsłoneczne i spacerując wsłuchiwać się w różnorodność dźwięków.

Click click!

For this week I chose "Wolfgang Amadeus Phoenix" by French band... Phoenix;) the CD was released in spring 2009, that's why it'll probably always remind me of this season and the time when I was preparing for the driving license exam. I love listening to this CD when I'm walking somewhere because it's perfectly dynamic and "sprignly" positive.
I really enjoy listening to the music where except for the characteristic for rock music guitars I can hear a bit more. And this is one of those CDs. A mixture of electro sounds, guitars and drums together with a genuine voice of the vocalist and interestingly written songs. All together gives a great result of the CD that is offbeat and pleasant to listen to. However not all of the songs are a success, it requires a lot of patience and few deep breaths to get through some of them ("Fences", "Countdown"). But there are also those, that (at least for me) save the whole CD ("Lisztomania", "1901", "Love Like A Sunset", "Armistice"). To say shortly it's a great CD for the time of the year when you can finally take off the winter clothes, put on sunglasses and listen to it while taking a walk.

The Weekend's Distraction

Pod tą nazwą postaram się co tydzień dodawać inną płytę i w kilku słowach postaram się uzasadnić dlaczego mój wybór padł właśnie na tą a nie żadną inną. Myślę, że zacznę od tych które stale są na samej górze listy moich ulubionych LP. Jednak czasem może to być coś, co po prostu wpadnie mi w tym czasie w ucho.

Under this post name I'll try to add other CD every week and in few words try to describe why that's the one I decided to write about. I think I'll start from those that are on top of the list of my favourite LPs. But sometimes this might just be something that I liked that week.

Kliknij w zdjęcie okładki, żeby odsłuchać płyty:)
Click the cover to listen to the CD:)

Na początek wybieram coś do czego lubię wracać niezależnie od pory dnia czy roku - Muse "Origin of Symmetry". Ta płyta ma największą liczbę odtworzeń w mojej bibliotece iTunes. I to przez nią zaczęłam ubóstwiać zespół.

Można usłyszeć tu zdolność do łączenia różnych gatunków, którą muzycy z czasem rozwinęli i która stała się później cechą charakterystyczną zespołu. Dużo tu cięższych brzmień, imponujących gitar no i oczywiście nieodłączna obecność pianina. Gdzieniegdzie zaczynają pojawiać się już także dźwięki elektro. Każda piosenka serwuje nam inne, ciekawe wrażenia. Czyli coś, co bardzo sobie cenię - płyta budzi emocje kiedy się jej słucha. A oprócz tego nie wpisuje się w klasyczny "syndrom drugiej płyty". Najczęściej po sukcesie pierwszego krążka zespoły tak bardzo starają się wydać coś ciekawego (albo po prostu spoczywają na laurach), że ze strachem włączam drugą płytę. Muse na szczęście w tą pułapkę nie wpadło. A przynajmniej nie przy drugiej płycie.

Mam wrażenie, że nic co zespół wydał po "Origin of Symmetry" nie było już tak udane. Czy to tylko kwestia przypadku, czy celowe eksperymentowanie ze stylem - tego już nie wiadomo. Ja wolę tłumaczyć to sobie jako eksperymentowanie i szukanie czegoś nowego, czym można by zadowolić fanów. Obawiam się jednak, że po części to wina rozgłosu jaki ta płyta zespołowi przyniosła (czyżby spóźniony "syndrom drugiej płyty"?). Chęć uderzenia do szerszej publiczności, co niestety wiąże się z większą komercją. Oczywiście nie znaczy to, że muzyka Muse stała się komercyjna - jednak nie są oni już tym samym, czym byli przed wydaniem "Origin of Symmetry". Choć z drugiej strony czy zmiany są przecież czymś pozytywnym?

For starters I chose something I like to go back to - no matter from the time of the day or year - Muse "Origin of Symmetry". According to my iTunes library this CD was played most often. And it definitely was the reason why I started to adore the band.

You can hear here how cleverly band starts mixing different styles, what with time was the ability they developed and what later became their hallmark. The CD is rich in heavier sounds, impressive guitars and inseparable presence of the piano. Here and there some electro sounds can be spotted. Every song leaves us different impression. And that is something I really appreciate - the CD helps to awaken feelings. And besides that it doesn't fall in the typical "second CD syndrome". Mostly after first LP's success bands try so hard to release something good (or just don't care any more) that I'm always frightened of what I'm about to hear. Luckily this doesn't apply to Muse. Well, at least not with their second CD.

I've got an impression that any other piece they released wasn't that good any more. Is it just an accident or an intentional experimenting with their style - that's something we won't know. I'd rather tell myself that it's experimenting and searching for new things they could amaze their fans with. But I'm a bit scared that it may be the fault of the fame that came to them together with this LP (the late "second CD syndrome"?). The desire of finding bigger audience which unfortunately is connected with commercialism. Obviously this doesn't mean that Muse's music became commercial - however they are not the same they used to be before "Origin of Symmetry". But on the other hand it's all about changes, isn't it?